Γαριδα τιγρης, τροπικες γαριδες

Βασικές πληροφορίες

Οι τροπικές γαρίδες είναι καρκινοειδή. Αλιεύονται με τράτες βυθού ή εκτρέφονται.

Αλιεία

Οι τροπικές γαρίδες αναπαράγονται με ταχείς ρυθμούς και γεννούν πολλά αυγά, ωστόσο πολλά αποθέματα υφίστανται ισχυρές πιέσεις καθώς υπεραλιεύονται ή αλιεύονται στα όριά τους. Μόνο τα αποθέματα της Αυστραλίας αλιεύονται σε ασφαλή βιολογικά όρια. Η αλιεία της τροπικής γαρίδας έχει υψηλά ποσοστά παρεμπίπτουσας αλιείας και πλήττει απειλούμενα, προστατευόμενα ή ευαίσθητα είδη όπως νεαρά ψάρια και θαλάσσιες χελώνες στην ανοιχτή θάλασσα και κοράλια, όστρακα και οργανισμούς στον βυθό.

Υδατοκαλλιέργεια

Η τροπική γαρίδα εκτρέφεται εκτεταμένα σε υδατοκαλλιέργειες στη Νοτιοανατολική Ασία και τη Λατινική Αμερική. Η εκτροφή της στηρίζεται στην άντληση και αφαλάτωση νερού από το περιφερειακό περιβάλλον, κάτι που προκαλεί ελλείψεις σε νερό και αλάτωση των γύρω περιοχών. Επιπλέον, η κατασκευή των μονάδων υδατοκαλλιέργειας συχνά οδηγεί σε μείωση των μανγκρόβιων δασών, τα οποία αποτελούν τόπους αναπαραγωγή για τα ψάρια και είναι επίσης σημαντικά για τη διατήρηση των παράκτιων περιοχών και την προμήθεια πρώτων υλών. Ωστόσο συστήματα υδατοκαλλιέργειας «μηδενικής εισαγωγής» (zero input) υπάρχουν σε περιοχές που πλημμυρίζουν από την παλίρροια, χωρίς να έχουν αρνητικές επιπτώσεις στα υδατικά συστήματα της περιοχής που βρίσκονται. Η τροπική γαρίδα εκτρέφεται με υπολείμματα ψαριών ή πελετς από ιχθυάλευρο και ιχθυέλαιο. Για την παραγωγή ενός κιλού γαρίδας απαιτείται ανάλογα με το είδος από 1 κιλό έως και 3,2 κιλά πρωτεΐνης ψαριού. Σε συστήματα «μηδενικής εισαγωγής» δεν χρησιμοποιείται τροφή. Τα λύματα από τις μονάδες ιχθυοκαλλιέργειας μολύνουν το περιβάλλον με περιττώματα, μολυσμένη τροφή, χημικά, φάρμακα και ασθένειες που έχουν σοβαρές επιπτώσεις στα άγρια αποθέματα. Οι πιστοποιημένες μονάδες υδατοκαλλιέργειας πρέπει να μειώσουν στο ελάχιστο τις επιπτώσεις τους στο φυσικό περιβάλλον. Στις μονάδες «μηδενικής εισαγωγής» δεν χρησιμοποιούνται χημικά, φάρμακα ή λιπάσματα. Η λειτουργία των μονάδων ιχθυοκαλλιέργειας ρυθμίζεται από τη νομοθεσία της χώρας τους. Σε πολλές χώρες δεν υπάρχει περιβαλλοντική νομοθεσία ή δεν εφαρμόζεται αποτελεσματικά. Οι μονάδες βιολογικής ιχθυοκαλλιέργειας ωστόσο υπόκεινται σε πολύ αυστηρούς ελέγχους σε ό,τι αφορά την περιβαλλοντική νομοθεσία.